Бандароўна

Автор: Купала ЯнкаЖанр: Поэзия  Поэзия  Год неизвестен
Скачать бесплатно книгу Купала Янка - Бандароўна в формате fb2, epub, html, txt или читать онлайн
Закладки
Читать
Cкачать
A   A+   A++
Размер шрифта

Янка Купала

Бандароўна

З народнай песні I Не віхор калыша лесам, Не ваўкі заводзяць, Не разбойнікі талпою За дабычай ходзяць. На Ўкраіне пан Патоцкі, Пан з Канёва родам, З сваёй хеўрай гаспадарыць Над бедным народам. Дзе заедзе, банкятуе Сам ён, яго варта; Ні старому, ні малому Не спускае жартаў. Калі ж дзе ўпадзе у вока Хараство дзявоча, - Абняславіць, абнячэсціць, Бацьку плюне ў вочы. Стогне змучана Ўкраіна, К небу шле пракляцце, Ды Патоцкага збаўляе Хеўра і багацце. Да сягоння жыве памяць Аб злым гэтым дусе На ўсёй чыста Украіне І на Беларусі. Ў сёлах, як клялі дагэтуль, Так і праклінаюць, У палацах яго толькі Міла ўспамінаюць. Аб прыгожай Бандароўне І аб справах пана Засталася у народзе Песня здавен-даўна. II Ў слаўным месце Берастэчку - Слаўны Бандарэнка, Ў яго дочка - Бандароўна, Пашукаць - паненка. Хараства такога ў свеце Не было, не будзе; Аб ёй людзі гаварылі, Як аб нейкім цудзе. Як маліны, яе губкі, А твар, як лілея, Як дзве зоркі, яе вочы, Гляне - свет яснее. З плеч сплываюць яе косы, Як бы сонца косы, І іскрацца, як на сонцы Брыльянцісты росы. Рост высокі, стан павабны, Ўся, як цень, павеўна, Як ідзе яна, бывала, - Набок каралеўна! А сягоння ж выглядае Лепей, як заўсёды, - У карчомцы з казакамі Цешыцца з свабоды. У гульні сама рэй водзіць, Весела міргае, Задзіўляе усіх чыста, Як зара якая. Ой, гуляй жа, Бандароўна, З вечара да ранку! Цябе вораг ужо сочыць, Сочыць на каханку. III К таму часу ў Берастэчка К дружыне казачай Прыблукаўся пан Патоцкі З хеўраю лядачай. Як пачуў ён у карчомцы Зычную забаву, Туды йдзе сваю бясчэсну Паказаці славу. Банкятуе з казакамі, Мёд, віно п'е квартай, К маладзіцам і дзяўчатам Лезе смоллю ў жарты. А найгорай к Бандароўне Ён прыстаў абрыдна; Цалаваць, абняці хоча, Ажно глянуць стыдна. Асцярожна, пан Канеўскі! Будзе ліха, будзе, Не забудзься, што сумленне Ёсць і ў простым людзе! Не папусціць ў крыўду славу, Славу ды свабоду, Хоць і дуж ты, і багаты, Ды панскага роду. Ох, патрапіць народ часам За сябе ўступіцца, - Зруйнаваць палацы вашы, Вашай кроўю ўпіцца... Лезе пан да Бандароўны, Ўвесь гарыць, бы ў жары; Тая, жартаў не пазнаўшы, З'ехала па твары. IV Жудка, жудка дым пажарны Бухае уночы, А жудчэй яшчэ у пана Задымелі вочы. Выгражае кулакамі Ўсёй казачай брацці: - Ўсе адказ дасцё мне зараз - - Дочка, бацька, маці! - Асцярожна, ясны пане, З грозьбамі сваімі!
-
Забурчала старшына ўся, А моладзь - за імі.
Выбег з хаты пан Патоцкі Зваць сваю дружыну, А старэйшы людзі вучаць Бедную дзяўчыну: - Уцякай жа за пагодай, Донька маладая, Покі дзень засвеціць ясны, Покі сіл хапае! Пан з Канёва не даруе Хараству тваёму, Як не ўмее дараваці Ён нідзе нікому. Уцякала Бандароўна Ў поле з цёплай хаты, Абымала яе ночка, А вецер крылаты Расплятаў ёй косы буйны, Песціў белы грудзі; Болей жалю меў над ёю, Як якія людзі.

Читать книгуСкачать книгу