Жураўліная пара

Автор: Бураўкін Генадзь МікалаевічЖанр: Поэзия  Поэзия  2004 год
Скачать бесплатно книгу Бураўкін Генадзь Мікалаевіч - Жураўліная пара в формате fb2, epub, html, txt или читать онлайн
Закладки
Читать
Cкачать
A   A+   A++
Размер шрифта
Жураўліная пара -  Бураўкін Генадзь Мікалаевіч

Генадзь Бураўкін

Жураўліная пара

Вершы канца стагоддзя

Мінск 2004

*** О, як я хацеў бы Скласці шчасцю оду, Каб не мой панылы, Непазбыўны одум! Як бы я прыгожа Поўніў струны звонам, Каб не сумны клспат Пра свой хлеб надзённы! Як бы ўсім на свеце Быў я даспадобы, Каб не крыўда ў сэрцы На свой лес нядобры! О, які я быў бы Дужы і раскуты, Каб пазбыўся страху Мой народ пакутны! А пакуль не прыйдзе Шчасце навасёлам, Неяк пацярпіце Спеў мой невясёлы... *** Вечны клопат. Вечная трывога. Вечныя пытанні да сябе. Вечная вясковая дарога. Вечная задуха на сяўбе. Вечны страх. I вечная спакуса. Вечны дух жытнёвы на жніве. Вечная пакута беларуса. Вечны Млечны Шлях у сіняве. Вечны пошук. Вечнае сумненне. Вечны сон пакорнага раба. Вечны сум. I вечнае маленне. Вечная за ўладу барацьба. Вечнае старых лясоў дыханне. Вечная калоссяў гамана. Вечны боль. І вечнае каханне. Перад Богам вечная віна... ...I аднойчы Трошкі недарэчна У бацькоў спытаецца дзідя: — Што, і сапраўды ўсё гэга вечна Да канца нявечнага жыцця? *** Ці збылося ўсё, ці не збылося, Ведае пра гэта тслькі Бог. Нікне паламанае калоссе Ля старых раз'езджаных дарог. Што яго так злосна паламала — Навальніца, Вецер Ці бяда? Гэта ўсё людзей цікавіць мала. Ім чужога жыта не шкада. Хутка завіруха загалосіць, Шэранню засцеле ўсё вакол... Сыплецца з пажухлага калосся Зерне пераспелае на дол... Сірацее лапік недажаты Ля старых раз'езджаных дарог. I ці ўзыдуць тут вясной зярняты, Ведае наперад толькі Бог... *** Калі твая дарога ўніз збягае I зарастае маладой травой, Прысядзь на цёплы верас каля гаю, Паслухай жураўля над галавой. Зірні на ліст бярозавы зялёны, Духмяны вецер вуснамі крані — I праясніцца твой пагляд замглёны Ад чыстага блакіту ў вышыні. I ціха клікне васількамі ніва Яшчэ адной сцяжынкаю прайсці. I зразумееш проста і шчасліва: Не ўсім і гэта выпала ў жыцці. *** Іду да вершаў пешшу Між красак і камлёў, Нагледзецца паспеўшы На слонак і чмялёў, Глынуўшы ўсмак азону Дажджоў і навальніц, Наслухаўшыся звону Рачулак і крыніц. Ступаю асцярожна I ціхну — Балазе Тўт намаўчацца можна На мяккай дзеразе. Губляецца дарога То ў вербах, То ўтрысці... Хто ведае, Як доўга Да вершаў мне ісці?.. *** Куды б толькі ты ні пайшоў, Сустрэне прырода жывая: Бясконцы шнурок мурашоў Са сцежкаю сцежку сшывае; Разважлівы хітры павук Свой нерат пляце штохвіліны; Як доктар пушчанскіх навук Выстуквае дзяцел хваіны; За колкім ажынным кустом Сарока падскоквае вёртка; 3 распушаным рыжым хвастом Між сосен мільгае вавёрка; Кузюркі кішаць у траве; Цікуюць буслы за вужамі... Усё, што жывое, — Жыве, Цябе быццам не заўважае. Не стой жа нядбайна адзін — 3 усімі ў суседстве і згодзе I ты сабе мудра знайдзі Занятак і месца ў прыродзе... *** Упоперак I ўдоўж Ідзе асенні дождж, Усё імілою шэрай зацягнула.. Ужо няма ані Лагоднай цеплыні, Пагодлівае лета прамінула. Няма ў цішы лясоў Птушыных галасоў, Раскіслая дарога сірацее. Зляцелі журавы, Чарнеюць паплавы, I кожны дзень паволі карацее. Над вымаклым галлём У садзе за вуглом Скуголіць вецер на шчымлівай ноце... Прыходзіць і да нас Несамавіты час Падумаць на джыццём у адзіноце...

Читать книгуСкачать книгу