Вужыная каралева

Автор: Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч Жанр: Сказки  Детские  2009 год
Закладки
Читать
Cкачать
A   A+   A++
Размер шрифта
Вужыная каралева - Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч

Отрывок из книги

— Не хадзi да вужа, Ялiнка, вужа клятага, вужа слiзкага, нялюбага. — Аслабанi, мацi. Гэта я думала так, што не кахаю яго. Але чаго ж сэрца маё так балiць. — А за што табе яго кахаць? — За тое, што святла не бачыў ён, за тое, што не кахала я яго калiсь. Пашкадуй мяне, адпусцi. Сумна паглядзела на яе мацi i адпусцiла. Бяжыць бегма Ялiнка да ладдзi, кроў з ног на вострых камянях пакiдае. Бясконцыя сiлы ў ёй уваскрасаюць, човен не па вадзе плыве — па паветры ляцiць. Плывуць стараною абшары балот, а сэрца на кавалкi рвецца. — Муж мой! Дзецi мае! Вось i замак, бяжыць яна да яго. Бачыць, ляжыць мёртвы вуж. I чуе яна дзiўны голас: — Не кахала ты яго, не кахала. Крыкнула ў той час вужыная каралева: — Хлусiш ты! Кахала я яго болей за ўсё, ды не разумела. Не разумела ў каханнi ды шчасцi, затое зараз сэрца маё ў трох агнях гартаванае. Спазнiлася я, спазнiлася. Падай мне з вады галасочак, кароль вужыны. Цiха ўсё, памёр ты. Хто цi заплача над табою, калi не я. Каханы мой. Каханы мой! I бачыць: расплылася …