Гражына

Автор: Міцкевіч Адам Жанр: Лирика  Поэзия  Поэзия  2003 год
Закладки
Читать
Cкачать
A   A+   A++
Размер шрифта

Отрывок из книги

Эпілог выдаўца Калі ўсё ты. Чытач. Прачытаўшы цярпліва, Рэшты выдаць не хочаш, гэта мне не дзіва: Бо як зблытаны ніці, Не хапае ўтоку І цікавасць знікае ў гневе глыбокім. Чаму сам князь не ехаў, адправіў Гражыну? Чаму ў час не прыспеў у ліхую гадзіну? Ці сваёй яна воляй заступіла мужа? І чаму князь на немцаў павярнуў аружжа? Каб чакаў ты адказу, не знайшоў бы ты мэту, Ведай, аўтар, пісаўшы гісторыю гэту, Натаваў, што ён бачыў (бо быў у гэтым мейсцы), Ад сябе ж нават слова не дадаў нарэшце. Не хацеў і не мог ён з маны зробіць яву, Прўду у фальш абярнуць на пустую забаву. Ён памёр, я ж аповесць знаёшоўшы вось гэту, Выдаю яе сёння для карысці свету. Ды і ты будзеш рад, што ўсё ясна між намі. Што я, урэшце, канцы ўсе пазводзіў з канцамі. Жыхароў Навагрудка я пытаў, ды дарэмна: Толькі Рымвід канец яе ведаў напэўна. Покуль жыў. Таямніцу ў душы трамаў строга, З таямніцаю так і схавалі старога, Мусіць, слова ён даў і стрымаў абяцанне. Але быў і другі, хто ўсё ведаў дазвання, Гэта служка Гражыны, …